Start/Geschiedenis van NSU - Deel 2

Ga terug naar Geschiedenis van NSU - Deel 1

De 2^e Wereld Oorlog

Kort voor en tijdens WO II wordt NSU verplicht mee te werken aan de productie van voertuigen voor het leger. Uit de bestaande producten werd een beperkt aantal modellen van de fietsen en motorfietsen gekozen.

Een bijzonder nieuw product was de NSU Kettenkrad; een klein rupsvoertuig voor 3 personen, met aan de voorzijde een motorfiets-stuur. Bij een kleine uitslag werkte het stuur normaal, maar bij een grotere uitslag werd er net als bij tanks één rups geblokkeerd om korter te kunnen draaien.
Dit bijzondere voertuig werd vooral aan het front gebruikt voor het leggen van de communicatiekabels, maar het kon met de bijbehorende aanhanger ook munitie vervoeren. Er werden speciale opbouwen ontwikkeld waardoor het ook als mobiele luchtafweer (mitralieur) gebruikt kon worden.
Tegen het einde van de oorlog kreeg de Kettenkrad een schonere taak; hij werd ingezet om de eerste Duitse straaljagers over de vliegvelden te taxiëen. Dit gebeurde omdat brandstof schaars was en de nieuwe vliegtuigen teveel zouden verbruiken als ze zich op eigen kracht zouden verplaatsen.

Wederopbouw

Na WO II is er weinig over van de fabrieken. Ook is het grootste deel van de werknemers niet meer beschikbaar. Met beperkte middelen worden uit rest-materialen weer modellen van voor de Nazi-praktijken gebouwd, zoals de Quick-motoren. De Amerikanen bieden hulp door een onderhouds-contract aan de NSU fabrieken toe te wijzen.

Er worden nog een aantal Kettenkrads gebouwd - niet voor het leger, want het was Duitsland verboden om nog wapens te produceren, maar wel voor de boswachterij. Ook werden er stationaire motoren gebouwd voor de land- en bosbouw.

Nieuwe modellen

Het eerste nieuwe na-oorlogse model is de Fox, een klein sportieve viertakt-machine met 100cc. Het is het eerste model een een centraal-geperst frame, waarmee een geweldige zet gedaan werd. De nieuwe productiewijze stond aan de basis van de groei in de komende jaren.
Begin 50-er jaren werd de motorfiets-lijn uitgebreid met de 200c tweetakt Lux en 250cc viertakt Max.

Nieuwe producten

De productie groeide nog steeds; meer en meer mensen vonden een plek in de NSU fabrieken. NSU sloot een licentie-overeenkomst met Innocenti en bouwde haar eerste scooter. Direct na het aflopen van het licentie-contract begon NSU met het bouwen van eigen modellen en werden de eerste NSU-scooters geëxporteerd - met veel succes.

Een andere goede keuze van de directie was het introduceren van een nieuwe type voertuig; in 1953 werd er een nieuwe categorie vastgelegd in de Duitse wet. Deze gold voor voertuigen met een motor van maximaal 50cc en een gewicht van 30kg (+10%). Tijdens een prijsvraag werd de naam bepaald: Moped, een samentrekking van Motor en Pedalen.
Veel bromfietsen uit de eerste jaren gebruikte moten van bijvoorbeeld Fichtel & Sachs, maar NSU ontwikkelde, na de ervaringen met de scooters, een eigen motor. De NSU Qcuikly werd in de komende jaren een succes, mede door de uitgebreide reclame-campagnes.

Wederom NSU Auto's

Gebruik makend van de inkomsten van de tweewielersuccessen ontwikkelde NSU ook weer een auto. Dit was hard nodig, want met de stijgende welvaart nam de vraag naar motoren af - de gewone man kon zich ook al een auto veroorloven.
Met motor gebaseerd op die van de NSU Max zag in 1957 de NSU Prinz het daglicht. Geen grote auto, maar een met veel binnenruimte en vooral: betaalbaar.

Er onstond een conflict tussen NSU en Fiat, dat nog steeds auto's onder de naam NSU-FIAT bouwde. Verrassend won NSU de rechtzaak en Fiat verandere de naam in Neckar.

Als snel volgde wat duurdere modellen en liet NSU in Italië een coupe ontwerpen op basis van de bestaande modellen: de Sport Prinz.

Wankel

De presentatie van dit motorontwerp leverde NSU veel kapitaal op via enthousiaste aandeelhouders, maar het duurde nog tot 1964 voor de eerste productie-auto met een Wankel-motor kon worden gepresenteerd. Het was een cabrio-uitvoering van de SportPrinz: de Wankel Spider.

In sportief opzicht ging het wederom niet slecht met NSU: de na-oorlogse motoren werden veel gezien voor in het veld, de Prinz bewees zichzelf in betrouwbaar- en zuinigheid, en ook die nieuwe Wankel-motor deed het o.a. door zijn lage gewicht zeer goed.

De 2-cilinder Prinz motor werd door ontwikkeld tot een robuste 4-cilinder. Parallel aan de introductie van de Wankel-motor werd in 1964 de Prinz 1000 aan het publiek getoond. Deze werd al snel gevolgd door de sportievere TT en TTS, en de grotere Typ 110 en 1200.

De doorontwikkelde Wankel-motor werd een een compleet nieuwe model gepresenteerd: de Ro 80. Een auto die zijn tijd ver vooruit was en Auto van het Jaar 1967 werd.

Helaas bleek de Wankel-motor niet vrij van kinderziekten. Problemen met de dichtlijsten (de tegenhanger van een zuigerring bij een OTO-motor) resulteerden erin dat veel motoren binnen de garantie, dus op kosten van NSU, vervangen moesten worden. Ondanks dat men dit in latere jaren bijna geheel onder controle had was het NSU-kapitaal bijna verdwenen.

In 1969 werd NSU gefuseerd met Auto Union Gmbh, waarin Volkswagen een meerderheidsbelang had. De naam werd Audi NSU Auto Union AG. Op de gebouwen van de dealers preikte borden met "ADUI NSU". De K70, een model dat op dat moment bij NSU in ontwikkeling was, kwam slecht uit in de modellijn die Audi in het huwelijk bracht. Dit model werd in 1970 de eerste Volkswagen met waterkoeling.

In 1977 werd de laatste NSU Ro 80 gebouwd - deze werd aan het Deutschen Museum in Münster gegeven.

Op dit moment bestaat NSU Gmbh nog als een klein onderdeel van Audi, ondergebracht in Audi Tradition, waar ook DKW, Horch en Wanderen een plaatsje hebben gevonden.